Αριθμός που με εκφράζει το 23. Με ελκύει απο μικρό παιδί και οτιδήποτε αναφέρεται σε/με αυτόν χαίρει της εκτίμησης και του θαυμασμού μου. Επίσης ο Jim Carrey σε δραματικούς ρόλους ομολογώ πως είναι κάτι παραπάνω απο απόλαυση. Φτάνεις στους τίτλους τέλους των ‘‘Αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού’’ και ‘‘Τρούμαν Σόου’’ και αναλογίζεσαι κατα πόσο άλλος ηθοποιός θα μπορούσε να αποδώσει ρεαλιστικότερα και εκφραστικότερα τους ρόλους των Joel Barish και Truman Burbank αντίστοιχα. Μοιραία επομένως θεώρησα πως αυτή η ταινία ΕΠΡΕΠΕ να την δω.
Στη καρέκλα του σκηνοθέτη τον καιρό των γυρισμάτων καθόταν ο Joel Schumacher, πράγμα που αρχικά με ανησύχησε μιας και ο συγκεκριμένος σκηνοθέτης τα τελευταία χρόνια περισσότερο απογοητεύει παρά ικανοποιεί. Προσπάθησα να το ξεχάσω όμως μιας και οι λόγοι που με τραβούσαν να παρακολουθήσω τη ταινία αυτή ήταν περισσότεροι και δυνατότεροι. Τι το ήθελα όμως; Ο Αμερικανός με γερμανικό επίθετο μας παρέδωσε ξανά ένα μέτριο αποτέλεσμα ασχέτως αν το καστ και το σενάριο ήταν πρώτης ποιότητας. Προσπαθεί να μας εντάξει στο μυστήριο και τις κρυφομυστήριες κάστες ανώμαλα και απότομα. Μας αποκαλύπτει τον ένοχο χωρίς να μας προβληματίσει ιδιαίτερα μιας και προτίμησε να μας αφήσει αμέτοχους σε όλη αυτή την ιστορία, εκτός και αν θεωρεί πως τα μυστήρια που πετάγονται από δέκα μεριές είναι κλειδιά που θα έπρεπε να είχαμε μαζέψει για το ξεκλείδωμα του μυαλού μας αλλά και της υπόθεσης. Για το ,και καλά, διδακτικό τέλος δε θέλω να μιλήσω καθόλου. Αυτό μας έλειπε, ακόμη και απο θρίλερ να μας δίνουν με το κουταλάκι το καλό παράδειγμα. Τέλος από το κάστ ξεχωρίζει περισσότερο η Virginia Madsen που δίχως ακρότητες αποδίδει το ρόλο της και ξεχωρίζει από τη μετριότητα. Είναι η μόνη ευχάριστη έκπληξη. Ο Κάρεϋ δεν είναι οτι δεν πείθει, απλώς ο ρόλος του δεν απαιτεί τίποτα περισσότερο. Παίρνει στις πλάτες του, ο άμοιρος ,την ταινία στη πλάτη του αλλά τι να σου κάνει απο μόνος του όταν ο Σουμάχα (με γερμανική προφορά) θεωρεί πως το ταλέντο και μόνο του πρώτου θα σώσει μια ταινία; Τα επίσης σκοτεινά 8MM και Flatliners δε βρήκαν άξιο συνεχιστή και για αυτό επιλέγω να ‘‘καρφώσω’’ τον Joel Schumacher, μιας και μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να αποδείξει ότι συνεχίζει να είναι σκηνοθέτης αντάξιος του ονόματος που έχει δημιουργήσει τόσα χρόνια την πέταξε (θυμίζω επίσης το Batman & Robin) στον κάλαθο των αχρήστων.
Μήπως θα έπρεπε κύριε Schumacher να κάνετε ένα μικρό διάλειμμα; Ή μήπως να ακολουθήσετε το παράδειγμα του συνεπίθετου Μίκαελ;
2 Απριλίου, 2007 σε 14:01 |
Δεν είναι κακό! Για θριλεράκι θα έλεγα οτι βλέπεται, ειδικά αν σκεφτώ τα απαράδεκτα που προβάλλονται κατά καιρούς. Κρίμα όμως γιατί με ένα τόσο πρωτότυπο σενάριο και αυτό το cast θα μπορούσε να είναι κορύφαιο.
Αλήθεια, η ονομαστική μου εορτή είναι στις 23(!), μήπως πρέπει να το ψάξω??? (Οσοι το δούν θα καταλάβουν τι ενοώ…).
3 Απριλίου, 2007 σε 7:28 |
h tainia htan poly kalh, den sygkrinetai omws me thn tainia stathmo gia toys sinefil to anepanalhpto “BORAT” , gia thn opoia den aksiwthikes na grapseiw mia kritiki , mono analwneste se B – MOVIES typou “300″ kai “23″ kai den grafete gia pragmatika sovares tainies.
ΕΞΑΕΡΩΣΗ – ΔΟΞΑΡΙ = 96 -73 = 23 tipota den einai tyxaio telika.
3 Απριλίου, 2007 σε 7:59 |
Φίλε Δοξάρι εδώ είμαστε για να καρφώνουμε τα κακώς κείμενα της ζωής μας. Για το Borat δεν υπάρχει τίποτα το μεμπτό. Είναι ταινία σταθμός, ταινία που ματώνει την Η.Π.αμερικανική κοινωνία χαϊδεύοντας την με ένα πούπουλο.
3 Απριλίου, 2007 σε 12:10 |
Φίλτατοι δεν την έχω δεί την ταινία και ενδεχομένως βέβαια πάντα να μην την δώ αλλα και μόνο που έχει τίτλο αριθμό μου προκαλεί τρόμο αφού δεν την πάλεψα με …το ‘ ‘300” και ακόμα χειρότερα με το..” Πάρα 5 ” ! Ο μόνος αριθμός που με συναρπάζει και μου θυμίζει έντονα ελεεινές βραδιές Αθήνας είναι το …4 !! Πάντως ο Τζίμ Κάρεϊ νομίζω οτι είναι αξιόλογος και παρεξηγημένος ηθοποιός, αναμφισβήτητα ταλαντούχος ! Όσο για τον Σουμάχερ θα μπορούσα να μιλήσω για τον Χάρολντ ( τερματοφύλακα-φονιά της εθνικής Γερμανίας στα 80s, αφού είχε σπάσει εν ψυχρώ τα δόντια του Γάλλου Μπατιστόν στον αλησμόνητο ημιτελικό του Μουντιάλ της Ισπανίας το 1982 ) αλλά και για τους πιλότους Μίκαελ και Ράλφ αλλά όχι για τον Τζόελ αν και πρέπει να έχω έχω δει κάποιες ταινίες του !Τέλος για το 23 θα μπορούσα να μιλήσω ώρες ατελείωτες αφού μετά τον αέρινο Μάκλ Τζόρνταν ( αν και πάντα ήμουν οπαδός του Μάτζικ Τζόνσον ) αλλά και τα κατορθώματα των τελευταίων χρόνων του επίδοξου διαδόχου του Λεμπρόν Τζέϊμς που φορά τον ίδιο αριθμό θα πρεπε να αποσυρθεί ακόμα και ώς τίτλος από ταινίες και όχι μόνο από το ρόστερ των Μπόυλς ως ιεροσυλία ! Παλαβώνω που το 23 το έβαλε και ο Μπέκαμ στην Ρεάλ για εμπορικούς σκοπόυς οπότε έχει μια μαγεία ο εν λόγω αριθμός να φέρνει κέρδη και δόξα ! Όπως λέει και ο φίλος μας αριθμολάγνος 23= 2+3=5 = επιτυχία και χαρά ! Επίσης να μην ξεχνάμε πόσο κάνει 23 επί 3 ….
4 Απριλίου, 2007 σε 18:43 |
Sthn arxh na pw thn alitheia mou fanhkle poly parakseno pou kapoios,kai sthn sygkekrimenh periptwsi o pavlosevic, egrapse arthro gia to “The number 23″. Den to exw kai ta sxolia den tha aforoun thn idia thn tainia. H tainia ksekinaei strava apo to cast pou thn diafhmizei. Jim Carrey kai Joel Schumacher. O Carrey einai monaxa ekfrastikos sto proswpo kai genikotera tipota to spoudaio ws ithopoios. Exei aparadekto filmography…Ti na prwtothymithw?To Grinch,to Mask,to “Cable Guy”, to “Man on the moon” ktl…Oles axrhstes tainies!Ligo prospathise na ftiaksei to onoma tou me to “Truman Show” kai to “Eternal Sunshine of the Spotless Mind ” alla kai pali tipota. Oi monadikes tainies tou Carrey pou aksizoun einai ta 2 Ace Ventura pou pragmatika ekei einai ekfrastikos! Ara h tainia epeidh paizei o Carrey aporriptetai! Oson afora ton skinotheti , ta pragmata einai akoma xeirotera. h alitheia einai o Joel Schumacher einai gnwsto onoma se poly kosmo alla oi tainies pou exei gyrisei apo thn dekaetia tou 70 pou ksekinhse einai h mia xeiroterh apo thn allh. 8MM, “Batman Forever”, “Bad Company”, Flatliners!!Aytes kai oles oi ypoloipes einai aparadektes. Kai thymamai to ” A time to kill” kai concept asteio gia ratsismo ston Amerikaniko Noto. Mayros mpampas (Samuel L. Jackson) skotose leykous pou viasan thn korh tou, kai leykos geloios dikhgoros ( Mathew McConnaghey) ton yperaspizetai. Nai kserw kserw ithele na kanei mia tainia gia ena koinwniko provlhma… Siga re Joel , pws thn eides??Mipos nomizeis oti eisai o Oliver Stone. Ara to Number 23 prepei na einai poly akyrh tainia giati exei axrhsto cast!
6 Απριλίου, 2007 σε 18:47 |
olowocandi oraia mas ta les alla o epilogos sou me ta platonikofilosofika symperasmata me ksenerose ”eleeina”. Ti sto diaolo se kserame gia tromero basketiko alla na mas ti vgis k stoikos. Gia na matheis loipon to tainiaki ine korifi
6 Απριλίου, 2007 σε 18:55 |
h tenia prepei na einai korifea mono kai mono pou pezei o theos jim carrey!!!o carrey einai afth thn stigmh o megaliteros ithopoios tou hollywood.oles tou oi teneies einai korifh ase pou to atomo xigiete fanatikos opados cannibal corpse.Vevea kalitera na vazane ton manouso manousakh na thn girisei apo ton ahristo alla afou pezei h jimara tha ne sigoura top.
6 Απριλίου, 2007 σε 20:03 |
Bilba kai Rakosevic den kovete tis ahdies lew egw.Palavwnw me organomeni epithesi!!Ok ekana malakia me ta sapia sxolia sto telos.
7 Απριλίου, 2007 σε 3:00 |
Olowokandi τα σχόλια σχετικά με τον Κάρεϋ τα βρίσκω λίγο αυστηρότερα απο όσο θα έπρεπε. Μπορεί να ξεκίνησε με ταινίες για 13χρονα όπως η Μάσκα και τα Ace Ventura αλλά όταν του ζητήθηκε να παίξει σε ρόλο δραματικό το έκανε και με το παραπάνω. Οι γκριμάτσες που αναφέρεις (ουσιαστικά η ελαστικότητα του σώματος και η απύθμενη εκφραστικότητα του προσώπου)τον έκαναν γνωστό αλλά απέδειξε , δίχως τυμπανοκρουσίες , πως μπορεί να κερδίσει τα εύσημα και δίχως αυτές.
Παρόμοια περίπτωση θεωρώ πως είναι και ο Βill Μurray αλλά και ο Will Smith στην εποχή μας. Καραγκιοζιλίκια και δευτερεύοντες ρόλοι στα νιάτα τους αλλά όταν τους δόθηκε η ευκαιρία πολλοί ήταν αυτοί που υποκλίθηκαν. (Επειδή βλέπω πως υπάρχουν αρκετοί μπασκετικοί εδω μέσα, σας το παρομοιάζω με το τι έκαναν οι Danny Manning και Rodney Rogers στους Phoenix Suns το 1998 και το 2000 όταν τους δόθηκαν ευκαιρίες)
24 Απριλίου, 2007 σε 12:39 |
Το 23 στα Γιαπωνέζικα γράφεται (με λατινικούς χαρακτήρες) ως Ni san, σαν τη μάρκα του αυτοκινήτου μου δηλαδή. Χμμμ…τελικά όντως τίπτα δεν είναι τυχαίο. Μπρρρρρ